VİOP ekranlarına birden fazla kez göz atıp bir pozisyon açmamak, sık görülen bir davranış örüntüsü. Bu, ilginin yokluğundan değil, genelde aracın karmaşıklığından kaynaklanır.
Davranışsal ekonomide bu eğilime belirsizlikten kaçınma (ambiguity aversion) denir, insanlar net kuralları olan bir durumdan çok, kurallarını tam kavrayamadıkları bir durumdan kaçınma eğilimindedir. Spot piyasada bir hisse almak tek bir kararı gerektirir, VİOP’ta ise teminat, kaldıraç, vade ve teminat tamamlama gibi birden fazla mekanizma aynı anda devreye girer. Bu fazladan katman doğal bir tereddüt yaratır.
Bu tereddüt akıllıca bir refleks, çünkü VİOP gerçekten spot piyasadan farklı kurallarla çalışır. Ama kuralların farklı olması öğrenilemeyecekleri anlamına gelmez, sadece öğrenme eğrisinin spot piyasadan daha dik olduğu anlamına gelir.
Bu eğriyi düzleştirmenin en pratik yolu, en likit ve en basit sözleşmeyle başlamaktır. BIST30 endeks sözleşmesi VİOP’ta en yüksek işlem hacmine ve en geniş fiyat geçmişine sahip sözleşme, bu da mekanizmayı öğrenirken fiyat kayması ve likidite belirsizliğini azaltır.
Küçük bir pozisyon, öğrenmenin en ucuz yolu. Teminat tutarının küçük bir katıyla açılan bir pozisyon, mekanizmanın günlük uzlaşma, teminat tamamlama çağrısı ve vade sonu işleyişini gerçek koşullarda görmeyi sağlar, bu bilgi hiçbir ekran incelemesinden aynı netlikte edinilemez.
Kaldıraç burada da iki yönlü işler, küçük bir pozisyon bile kaldıraç oranı nedeniyle hızlı hareket edebilir. Bu yüzden ilk pozisyonun büyüklüğü, “mekanizmayı öğrenmek” amacına uygun, küçük tutulmalı.
VİOP ekranlarına tekrar tekrar bakmak zaten bir ilginin işareti. Sıradaki adım, o ilgiyi en basit sözleşmede, en küçük büyüklükte gerçek bir deneyime çevirmek olabilir.
Burada yer alan bilgiler yatırım tavsiyesi içermez. Bilgi için: Midas Sorumluluk Beyanı
